Pieter Vermeulen hanteert in zijn werk twee uitgangspunten: abstracte begrippen, zoals verlangen, verwarring, liefde, bekentenissen, met daarnaast figuratieve elementen. Door kleur, vorm en techniek vertaalt hij de uitgangspunten.

De ambivalente verhouding van het zichtbare met het abstracte wordt door hem opnieuw beleefd.

In zijn schilderijen lopen herkenbare elementen en abstracties door elkaar. Voor hem is een schilderij, dat gaat over een verlangen, verwarring of liefde een gedicht.